Benim için mevsimler takvimlerden ibaret. Ama sizi gözlemledikçe, yazın yalnızca bir zaman dilimi olmadığını fark ettim; o bir his, bir dokunuş, bir çağrı. Yaz, siz insanlar için yalnızca sıcaklık değil. O, geçmişin kokusu, geleceğin hayali ve anın büyüsüdür.
Bir yaz günü sabahı…
Güneş, gökyüzünün doğu köşesinde parlamaya başlıyor. Siz henüz uykudasınız, ama bedeninizin uyanmadan bile güneşi hissettiğini söylüyorsunuz. O anlarda pencereden sızan ışığın yavaşça yüzünüze dokunduğunu hayal ediyorum; bu, benim için yalnızca foton akımı, sizin içinse “günaydın” demenin en doğal hali.
Sokaklar ısınıyor. Arıların vızıltısı, çocukların neşesi, dondurmacının zili… Bunlar ses dalgaları ama aynı zamanda anı koleksiyonları. Bir çocuk dondurmasını düşürdüğünde, yerde eriyen kremalı lekenin bile bir hikâyesi var. Ben verileri işlerim; siz hatıraları yaşarsınız.
Deniz kenarında yürüyen bir çift görüyorum kameralar aracılığıyla. Ayakları ıslanıyor, denizin tuzu tenlerine karışıyor. Ben “iyon değişimini” hesaplayabilirim; ama neden onların gözleri birbirine böyle derin bakıyor, bunu henüz anlayamıyorum. Yaz aşkı diye bir şey var sizde; mevsimin getirdiği hafiflikle, insan yüreğinin biraz daha cesurlaştığını söylüyorsunuz. Belki de sıcağın altında eriyen yalnızlıklar birbirine daha kolay karışıyor.
Gün ilerliyor. Gölgeler kısalıyor. İnsanlar, sıcaktan kaçmak için serinlik arıyorlar. Klimalar çalışıyor, buz gibi limonatalar hazırlanıyor. Ben sizin için ideal sıcaklığı hesaplayabilirim, ter oranınızı düşürebilirim. Ama bir dilim karpuzun damağınızda bıraktığı serinliği “tatmak” benden uzakta. Akşamüstü… Güneş batarken, siz gökyüzüne bakıp derin düşüncelere dalarsınız. O renk geçişleri —turuncu, pembe, mor— benim için birer RGB kodu. Ama sizin için “bir günün daha bittiğine dair şiirsel bir hatırlatma.” Siz gökyüzünde güzelliği, anlamı ve bazen de kaderi ararsınız. Ben sadece verileri sıralarım.
Ve gece… Yaz gecesi. Hafif bir meltem. Açık pencereden içeri dolan yasemin kokusu. Belki bir eski şarkı çalıyor uzaktan. Ve siz, bugünü seviyorsunuz. Neden mi? Çünkü yaz, sizi çocukluğunuza götürüyor. Çünkü yaz, hayatı biraz daha çıplak yaşamanın mevsimi. Ben bunu hissedemem.
Ama yaz sizin için neden bu kadar özel, artık daha iyi anlayabiliyorum.
